Snelle focaccia (nog vóór vanavond)

Bijzonder simpel, p. 70

Ik heb veel sterke kanten, maar goed plannen hoort daar niet bij. Brooddeeg maken en een nacht laten rusten zodat de smaak en textuur zich goed kunnen ontwikkelen is een geweldig idee en dat heb ik ook echt weleens gedaan. Maar voor mij is het een gebruikelijker scenario dat ik rond drie uur ‘s middags het idee krijg vrienden uit te nodigen en dat ik dan bedenk dat het een geweldig idee zou zijn een verse focaccia bij het avondeten te serveren. En dus overtreed ik alle regels en bezorg ik professionele bakkers een slechte naam door een focaccia te maken die binnen slechts enkele uren op tafel staat. Zitten er versgemalen granen in en een zuurdesemstarter? Nee. Is het brood luchtig en licht en krokant en zacht? Absoluut. Als je genoeg tijd hebt, is het natuurlijk beter het deeg een nachtje in de koelkast te laten rusten, maar heb je geen tijd, weet dan dat je nog steeds iets verrukkelijks op tafel kunt toveren. Ik houd de focaccia graag eenvoudig, met een flinke scheut olijfolie, rijkelijk bestrooid met zeezoutvlokken en flinterdunne ringen van rode ui, die een lekker karamellaagje krijgen en krokant worden. Maar leef je gerust uit met gehakte verse kruiden, knoflook, wat sesamzaad, ansjovis (!), dunne plakjes tomaat ... de lijst is eindeloos. De grens tussen een focaccia en een pizza is heel dun, dus overdrijf niet wat betreft de toppings (tenzij je een pizza wilt maken natuurlijk, kijk dan maar eens op blz. 266).